maandag 18 september 2017

Paardenschrik...


Eerlijk gezegd ging ik er met een bezwaard hart naartoe.
Paarden expres laten schrikken...ach, moet dat nou??


Maar voor zoonlief een overheerlijke combinatie: paarden, politie, militairen en muziek.


Dus ja...we gaan!


De paarden die morgen op Prinsjesdag mee lopen kregen
vanmorgen een zgn. 'schriktraining' op het strand in Scheveningen.


Nou zijn deze mooie dieren natuurlijk best al wel wat gewend.
Maar goed...om tóch te kijken naar de reactie van de dieren
werden ze vanmorgen lekker uitgedaagd.


Want na een paar minuten voelde ik al dat mijn tegenzin voornamelijk in mijn hoofd zat.


De dieren zijn écht het middelpunt van belangstelling, hun welzijn staat voorop!

We begonnen met luid applaudisseren, fluiten en trommelen...


nou...dat maakte weinig indruk hoor.

Knallen van losse flodders...ach, een enkeling liep even uit de mars...heel even maar.


Rook...geen hand voor ogen meer zien...


maar de paarden wel hoor...soms even schakelen maar al snel weer in het paardenritme.


Geen bange paarden die het rit aan willen nemen, of die streng worden toegesproken door hun ruiter...
dat was een beetje mijn vrees.


Niks hoor, een prachtige samenwerking tussen mens en dier!


De paarden mogen nu even rusten voor hun klus morgen.


Wat fijn dat deze training hun wat weerbaarder heeft gemaakt!

Fijne Prinsjesdag allemaal 👑

dinsdag 12 september 2017

Yn mwynhau digon yng Nghymru...


Zo bijzonder als het Welsh klinkt en er uitziet (niet te begrijpen toch??)...


zo bijzonder is ook de ongekende schoonheid van dit land.


Wij vertoefden er dit jaar twee weken en oohh...wat was het genieten!


Ik ben om...ik kan mijzelf eigenlijk geen Francofiel meer noemen.


Nee, die naam past mij niet meer.


Wandelend door het Welsh landschap appte ik mijn vriendin (klik)
dat ik mij zorgen maakte...


ik was bang dat ik vanaf nu niet meer van Nederland zou kunnen genieten.


Die zorg was best groot...ik voelde het even echt zo.

Dát gevoel ken ik niet uit Frankrijk...


op zich raar want daar heb ik toch ook heel veel moois gezien.

Toch ben ik niet eerder zo overspoeld


door schoonheid als daar in het noorden van Wales. 

Het ruige, bijna ongerepte land...


gunde mij een kans om helemaal één te zijn met de natuur.

Genieten van de rust, de dorpjes waar de tijd lijkt stil te staan...


hahaha...en de bakken regen op sommige dagen! 😉


Ik ben al even met de vakantie foto's in de weer.
Had al best een blogje erover kunnen schrijven.


Toch was het net als bij zomerfruit wat eerst nog wil rijpen.
Alsof ik door het steeds bekijken van de foto's eerst nog


helemaal doordrongen wilde zijn van dat speciale vakantiegevoel.
En dat de tijd van oogsten nu is aangebroken...


Oogsten en delen...


Mooi Wales...dank je wel! 💚


vrijdag 25 augustus 2017

Roze wat de klok slaat...


Nou zeg...in dit tempo zit ik zo weer aan de updates 😁
Gaan die weken nu zo snel of ligt het aan mijn ritme?
Ik weet het niet en het maakt ook eigenlijk niet uit,
in ieder geval heb ik weer iets te melden.


Tijdens onze vakantie in Wales, waar ik zéker nog over ga bloggen,
liet ik de haaknaald even voor wat hij was en pakte weer eens de breipennen.


Annabel (klik) had namelijk een overslagvestje gezien in zoet snoepig babyroze!
Zij is niet zo van het breien (des te meer van het haken) 
maar ik vind beiden eigenlijk even leuk.
Nou meis...dat wil ik wel breien hoor.😍


Zo gezegd was zeker niet zo gedaan want het patroon
was in het Engels en...op de rondbreinaald.
Toch liet ik mij niet zomaar ontmoedigen en ging dapper met zo'n draad aan de slag.
Eerst dan maar een sok proberen.


Op advies van Stefanie (klik) nam ik óók mijn oude vertrouwde naalden mee
en daar ben ik de rest van de vakantie wel héél erg blij mee geweest! 😉
Laat ik het zo zeggen...
de rondbreinaald en ik moeten nog vriendjes worden...ooit...misschien...een keer??!!

Lang leve blogland want zelfs met het krakkemikkerige Wifi in Wales
wist ik hier (klik) een ouderwets duidelijk Hollands patroontje te vinden, waarvoor veel dank.

(gebruikt garen: Yarn and Colors Charming, Pastel pink 046)

En dat was heel leuk breien, ik hou van een goed kloppend patroon.

En ach...zo'n ienieminie vestje schiet lekker op


dus al snel had ik een kadootje klaar liggen.

Zó heerlijk...


al dat babygefreubel 💕

Ik wens jullie een heel gezellig weekend!

woensdag 9 augustus 2017

Eitje...


Nog met mijn hoofd in het prachtige Wales
sijpelde heel langzaam het nieuws binnen over zgn. 'gif'eieren.


Waar gaat het eigenlijk precies over? vroeg ik aan onze thuisblijvende dochter.
Tsja...over eieren dus! 😉 Maar de onze zijn goed hoor...heb ik gechecked!

Nou..dat voelt dan weer wat rustiger. Maar als ik even later nu.nl lees
blijkt die zekerheid toch weer een flinke onzekerheid te bevatten.
Zo gaat het meestal met dit soort nieuws.


Gisteren was een druildag, bijna herfstig! En dat begin augustus.
Bij de Albert Heijn had ik zomerse rode aalbessen gekocht, héérlijk...er waren er volop.
Dus besloot ik de keuken in te gaan en er bessensap van te maken.


Zo gedaan: wassen, ritsen, koken...echt een eitje!


Al roerende en zevende besef ik mij hoe makkelijk het voor mij is...hoppa, naar de winkel,
bessen in mijn mandje en 's avonds genieten we van heerlijk friszure saus op onze vanillevla.


Heel wat mensenhanden zijn er nodig geweest om mij deze luxe te kunnen geven.
Ik hoef er alleen maar voor te betalen. 


En zo dwaal ik natuurlijk weer af naar de eitjes...en de boeren van die eitjes.
Man, man...hoe moet dat nou met al die kippenboeren
als veel mensen hun eieren niet meer willen of kunnen kopen? 
Want met name door de sociale media en internet gaat elk nieuw detail rond
het 'eiernieuws' als een razendsnel lopend vuurtje.
Terwijl er gelukkig héél veel eieren zijn waar niets mee aan de hand is.

Natuurlijk is er een flinke fout gemaakt, misschien wel meer dan één.
Goed om het uit te zoeken en alert te zijn...zeer zeker!

Maar in mijn gedachte zie ik jonge, hardwerkende boeren...met een opgroeiend gezin
...en een toekomst die ineens een stuk wankeler lijkt...

Ik kies ervoor om mijn hoofd koel te houden.
Om vertrouwen te hebben in al die mensen die vanuit een goed hart
zóveel voor onze dagelijkse maaltijd betekenen. 


Dankbaarheid in plaats van angst...



zaterdag 29 juli 2017

Kampuitje...update 6


Zo één keer per jaar, ergens in april,
gaat onze zoon met school op kamp.


Een hele onderneming voor een school met kinderen
die extra zorg nodig hebben.


Een enthousiast en krachtig 'juffies en meesters' team maken
dat het voor de kinderen elk jaar weer een feest is.


De eerste jaren bleef ik vooral paraat 😅
want het stokje overdragen gedurende een paar dagen vond ik allesbehalve makkelijk.


Laat staan dat ik er van kon genieten...nee, dat had echt wat tijd nodig.


Nu...een paar jaar verder had ik in de herfst het idee om samen met Janmijneman
een paar dagen weg te gaan tijdens het kamp.


Dat idee trok ik in het voorjaar weer abrupt in hoor...oh help, het komt nu wel héél dichtbij. 😉

Maar...gezegd was gezegd en bij Jan was dat niet tegen dovemansoren.


Hij zag het óók in het voorjaar nog prima zitten!

Na wat verwoede tegenstribbelpogingen en redenen
waarom we tóch beter thuis konden blijven
begon ik er ook wel de leukigheid van in te zien...


drie dagen Eifel in de omgeving van Monschau.

We zwaaiden de bus uit en vertrokken naar onze Oosterburen.
Het voelde vreemd, onwennig voor mij...maar toch had ik een gerust hart.


Het fijne van deze tijd is de sociale media.
De juffies zijn heel actief op Klasbord (een soort Facebook voor scholen)
en daardoor blijf je er eigenlijk gewoon een beetje bij.
Want als je dan 's avonds je mannetje rond een kampvuur ziet zitten
of je ziet dat ze hebben gewandeld tussen de koeien...
dan is 'in vertrouwen loslaten' tóch een heel stuk makkelijker voor een moederkloekhart. 


En zo gebeurde het dat ook ik samen met mijn andere man 
heerlijk kon genieten.

Want wat is het daar moooiiii!!!


Ons hotel lag aan een meertje met een uitzicht wat ik elke dag zou wensen.


Het grappige was dat wij steeds zeiden...ohh...dit is ook wel iets voor onze vent!
Dat zit zó in ons verweven, altijd onder onze vleugels. 💖

Het was ons eerste 'Eifeluitje' maar één ding weten we zeker...


Hier willen we zeker nog een keer terug!


(dit is de laatste update, we zijn weer bij! 😉)