maandag 18 september 2017

Paardenschrik...


Eerlijk gezegd ging ik er met een bezwaard hart naartoe.
Paarden expres laten schrikken...ach, moet dat nou??


Maar voor zoonlief een overheerlijke combinatie: paarden, politie, militairen en muziek.


Dus ja...we gaan!


De paarden die morgen op Prinsjesdag mee lopen kregen
vanmorgen een zgn. 'schriktraining' op het strand in Scheveningen.


Nou zijn deze mooie dieren natuurlijk best al wel wat gewend.
Maar goed...om tóch te kijken naar de reactie van de dieren
werden ze vanmorgen lekker uitgedaagd.


Want na een paar minuten voelde ik al dat mijn tegenzin voornamelijk in mijn hoofd zat.


De dieren zijn écht het middelpunt van belangstelling, hun welzijn staat voorop!

We begonnen met luid applaudisseren, fluiten en trommelen...


nou...dat maakte weinig indruk hoor.

Knallen van losse flodders...ach, een enkeling liep even uit de mars...heel even maar.


Rook...geen hand voor ogen meer zien...


maar de paarden wel hoor...soms even schakelen maar al snel weer in het paardenritme.


Geen bange paarden die het rit aan willen nemen, of die streng worden toegesproken door hun ruiter...
dat was een beetje mijn vrees.


Niks hoor, een prachtige samenwerking tussen mens en dier!


De paarden mogen nu even rusten voor hun klus morgen.


Wat fijn dat deze training hun wat weerbaarder heeft gemaakt!

Fijne Prinsjesdag allemaal 👑

dinsdag 12 september 2017

Yn mwynhau digon yng Nghymru...


Zo bijzonder als het Welsh klinkt en er uitziet (niet te begrijpen toch??)...


zo bijzonder is ook de ongekende schoonheid van dit land.


Wij vertoefden er dit jaar twee weken en oohh...wat was het genieten!


Ik ben om...ik kan mijzelf eigenlijk geen Francofiel meer noemen.


Nee, die naam past mij niet meer.


Wandelend door het Welsh landschap appte ik mijn vriendin (klik)
dat ik mij zorgen maakte...


ik was bang dat ik vanaf nu niet meer van Nederland zou kunnen genieten.


Die zorg was best groot...ik voelde het even echt zo.

Dát gevoel ken ik niet uit Frankrijk...


op zich raar want daar heb ik toch ook heel veel moois gezien.

Toch ben ik niet eerder zo overspoeld


door schoonheid als daar in het noorden van Wales. 

Het ruige, bijna ongerepte land...


gunde mij een kans om helemaal één te zijn met de natuur.

Genieten van de rust, de dorpjes waar de tijd lijkt stil te staan...


hahaha...en de bakken regen op sommige dagen! 😉


Ik ben al even met de vakantie foto's in de weer.
Had al best een blogje erover kunnen schrijven.


Toch was het net als bij zomerfruit wat eerst nog wil rijpen.
Alsof ik door het steeds bekijken van de foto's eerst nog


helemaal doordrongen wilde zijn van dat speciale vakantiegevoel.
En dat de tijd van oogsten nu is aangebroken...


Oogsten en delen...


Mooi Wales...dank je wel! 💚