woensdag 21 februari 2018

Teken je mee...


In Blogland is iets heel leuks in gang gezet.
Althans...als je van tekenen houdt.


En dat doe ik, eigenlijk mijn hele leven al.
Nu heb ik echt weleens tussenpozen dat ik geen potlood aanraak hoor.


Wat dat nu precies is kan ik niet echt de vinger opleggen
maar het kan ook ineens weer raak zijn en dan ben ik niet meer te stoppen.


En dat is nu weer het geval!

Het leuke van deze keer is dat het zomaar zou kunnen zijn
dat zo'n 'tekenvrije' periode  nog wel even op zich laat wachten.

Want die bekende stok hé...die achter je deur staat...
die heb ik ontdekt en dat werkt!

Via een link op Facebook kwam ik op het spoor van Ada.
Al snel zag ik dat zij ook een blog (klik) heeft, en wat voor één!
De prachtigste mandala's komen daar voorbij vergezeld door inspirerende teksten.
Nu had Ada vroeger een 'Teken je meeproject' (klik)
en daar ging ze begin dit jaar weer mee starten. Hoe leuk!


Wat fijn om te weten dan je met een groep mensen
aan het tekenen bent aan hetzelfde project.
Dat iedereen het weer vormgeeft op zijn of haar eigen manier (klik).

Want een mandala laat je een stukje van jezelf zien.
Jaja...dat heb ik geweten. 😉

Ben ik iemand die graag overzicht heeft en van te voren bedenk
wat en waar ik ga tekenen...nou...dat was dit keer anders.


Een wirwar van lijnen duizelde voor mijn ogen.
Mijn eerste neiging was om te gaan gummen
om het voor mij zo vertrouwde overzicht te krijgen.

En ik zag de link naar mijn manier van leven...
Yep...ook daar probeer ik graag de zaakjes zo te regelen
dat ik weet wat mij te wachten staat.
Alleen...dat loopt meestal toch anders.

Dus toen ik mij daar bewust van was besloot ik
om in het centrum te beginnen met tekenen en dan wel te zien. 


Gewoon lijntje voor lijntje in het NU en zien wat er ontstaat.
In het begin nog wat krampachtig en vol commentaar,


zelfs een keer dat ik dacht: ik stop ermee...😝

Maar zoetjesaan begon het te stromen en bleven alleen die lijnen staan die goed voelden.
Ik kreeg er zowaar plezier in, wat heet...ik had zelfs moeite met stoppen!


Wat een heerlijk project, ik voelde zelfs een gemis
toen het laatste kleurtje was aangebracht...


jaaa...dit smaakt naar meer!

*ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor de lieve en warme reacties op mijn vorige blogje 😘.*


zaterdag 17 februari 2018

Zusje...


Vandaag is het 52 jaar geleden dat
mijn zusje werd geboren.


Wendy Diana 

een mooie naam voor een mooi meidje.


En al is het 42 geleden dat zij het aardse leven verliet,
toch blijft zij een deel van mij, altijd...


 Vanuit haar Hemelse plekje kijkt ze af en toe
vast even met liefde naar haar moeder, broer en zus.

Wat zou zij nu van mij vinden? 
Ze zou vast ook hebben gehandwerkt, als dat had gekund...


Wendy leed aan de ziekte van Werdnig-Hoffman (SMA type 1).
Een ernstige spierziekte waar op dit moment helaas
nog steeds geen genezing voor mogelijk is.

En toch...tussen alle ziekenhuisopnames, artsen en therapeuten door
hadden we heel veel pret!

Dat kunnen kinderen heel goed...we waren zó dol op elkaar 😍.

(Wat zou ik graag mijn arm weer om haar heen slaan...)

Het voelt alsof het ziekteproces van mijn lieve zusje
voor mij een voorbereiding was op mijn latere leven.

Toen onze zoon werd geboren en al snel sprake was
van het Downsyndroom reageerde ik heel buigzaam.

Alsof het al vertrouwd was...
die andere, nieuwe weg.
Ik wist...dat komt wel goed, ik kan dit aan.

En dat je van een kind met een beperking zielsveel kan houden...


dat wist ik ook! 💖


zaterdag 10 februari 2018

Vroeg voorjaar...


Zaterdagmiddag...


friskoud en de zon schijnt.


In het bos is het stil,
ik geniet.


Langzaamaan verandert de kale aarde in een groen tapijt.


Dit proces vind ik zó mooi.


Het borrelt en ik voel zin om aan te pakken...
iets te ondernemen. 


De tijd van verstilling maakt voorzichtig plaats voor kracht en levenslust.


En vooral durf...
'Durven' stond bij mij centraal in 2017,
in 2018 maak ik het mij nóg meer eigen.

Een laagje dieper.


In dit vroege voorjaar ga ik mee met de stroom...


met de natuur als wijze leermeester...


en inspirerend lesmateriaal.💚

zaterdag 3 februari 2018

Elfenbankje...



Voor een ieder die van schrijven en dichten houdt...

Sinds het begin van 2018
ben ik wekelijks in de weer met Elfjes.


En dat vind ik toch zó leuk!

Op het blog van Shodo (klik) kun je er van alles over lezen.
Het gaat dus om kleine gedichtjes van elf woorden.


Het mogen losse trefwoorden zijn of gewoon één lange zin die je verdeelt over de regels.
Want dát maakt het gedichtje een Elfje...
de regelindeling.


Op de 1e regel staat één woord, op de 2e staan twee woorden,
de 3e bevat drie woorden, de 4e....inderdaad vier en
tot slot op de 5e regel...één woord!


Zo kom je uit op elf woorden en mag je het een 'Elfje' noemen. 

Elke maandag plaatst Christine een nieuw woord in het elfenbankje
en daar ga je dan gedurende de week mee aan de slag.


Tenminste...zo gaat dat bij mij.
Ik vind dat grappig om te merken.
Losse woorden, flarden van zinnen...
ik denk eens extra over het woord na
en dan zomaar staat het Elfje op papier. 


Je kunt je Elfje aan het eind van de week op het blog plaatsen (klik).
Ikzelf schrijf mijn Elfjes samen met de 'mijmer'vragen ook nog op
 in een apart boekje zodat ik aan het eind van het jaar een leuk naslagwerkje heb.


Februari
Vroeg voorjaar
en toch winter
een Elfje speciaal voor
jou


Een gezellige zondag allemaal!

zondag 28 januari 2018

Momentopname...


De laatste tijd is het buiten vooral grijs en bewolkt...
nat en soms onstuimig.


De neiging om te verlangen naar zacht, zonnig
voorjaarsweer ligt op de loer.


Mijmeren over die dagen dat je jas aan de kapstok kan blijven hangen...
je zonnebril altijd binnen handbereik ligt...
yep, de verleiding is groot.


Of de andere kant...daar ben ik ook goed in. 😉
Dromen over een witte wereld...een week of wat pittige vorst.
Natuurijs.....het is toch winter???


Maar toch doe ik het niet, ik wil het niet.


Dit is wat het is...precies zo!

Want als ik steeds maar verlang naar zoals ik het graag zou zien...
dan ben ik vooral bezig met dat wat er níet is.
Dan haal ik mijn energie uit het moment
en zie ik niet, of minder, wat er wél is.


Hoezo is dit geen échte winter?
Hoezo zijn de temperaturen boven 'normaal'?
Vandaag is zoals het vandaag is, NU.


Alles heeft z'n charme, ook grijs bewolkt weer.
Het nodigt mij uit om goed om mij heen te kijken...
nu...dit moment.
Meer wordt er niet van mij gevraagd.

En dát vind ik eigenlijk een heerlijke gedachte.
Met een dankbare glimlach loop ik door de duinen
en kijk om mij heen.


Wat een prachtige winterdag!


zaterdag 20 januari 2018

Reykjavik, Helsinki en Nuuk...


Nee...geen koude vakantie in de planning hoor.
Al zou ik ooit in mijn leven nog weleens naar het hoge noorden af willen reizen,
ik ben er nog nooit geweest.


In deze koude, sombere wintermaanden houd ik er van
om met winterse zaken bezig te zijn.

Dat helpt mij om meer te verbinden met het seizoen.
Zo lees ik graag winterverhalen, teken ik mandala's met een winterthema
én haak ik iets met een winterthema.


En dus smeedde ik in het afgelopen voorjaar al een leuk plannetje
toen ik voor een paar euro een leuk boekje (klik) op de kop tikte.

Ik weet...op pinterest wemelt het van de patroontjes maar toch...
van zo'n boekje word ik net iets blijer.

Elke sneeuwvlok is vernoemd naar een koud oord.
Dan vind ik dan zo leuk! ❄

Ik heb wel iets met sneeuwvlokken.


Het allerliefst natuurlijk op mijn stoep maar ja...
hier aan de kust is dat niet zo heel vaak feest.

IJverig begon ik te haken...ijskleurtjes had ik voldoende.

Ai...dat werd toch niet wat ik hoopte.
Te groot...te grof...


Of zoals Annabel (klik) terecht zei:
ze missen het magische wat sneeuwvlokjes hebben.

Precies!


En dus begon ik opnieuw maar dan met véél dunner garen
en dus ook véél dunnere naalden.

Eigenlijk werkt het juist heel fijn,
deze haaknaalden (klik) zijn wat mij betreft ook de allerallerprettigste hoor.


En zo rolde de ene na de andere sneeuwvlok van mijn naald.


Opspannen, insmeren met wat suikerwater en goed laten drogen.


En weten jullie...net als echte sneeuw...


ik kan er maar geen genoeg van krijgen!

Ik wens jullie een gezellig winterweekend toe.